نکته اول: هنگام رفتن به طبیعت ماشین خود را کنار جاده پارک کرده و پیاده به محل تفریح خود بروید.
ماشین بردن به طبیعت مضرات فراوانی دارد.
- پوشش گیاهی را نابود میکند.
- ردی که ماشین به جای میگذارد تا چندین سال زیر آن هیچ گیاهی سبز نمیشود.
- فقیرتر شدن مراتع و به تبع آن مهاجرت و فرار جانوران.
- پاره شدن مراتع و بعضاً جدایی زیستگاههای جانوری و حیات وحش.
- فشار ماشین باعث جابجایی ، حرکت و فرسایش سریع خاک میشود.
- رانش گسترده در دامنه کوهها، افزایش خطر سیل، گل آلود شدن آبهای جاری.
- تخریب چشم انداز طبیعت. رد ماشین در طبیعت بکر غیر از ناهماهنگی و نازیبایی چیز دیگری به همراه ندارد.
- افزایش دسترسی گردشگران و شکارچیان و به تبع آن ریخت و پاش زباله و شکار.
- تخریب کردن طبیعت با ماشین شخصی هیچ افتخاری ندارد
طبیعت را باید پاکیزه، آرام و با عظمت نگه داریم. فقط کوه های وحشی چیزی برای گفتن دارند، اگر جاده و خط های بالابر در همه جا وجود داشته باشد، طبیعت و زیبایی از دست رفته است. (راینهولد مسنر، نخستین صعود کنندۀ ۱۴ قلۀ بالای ۸۰۰۰ متر)
راننده هاباید یاد بگیرند که با خود ماشین به دل کوهستان نبرند.
نکته دوم: آتش را در طبیعت رها نکنیم.
هر درخت ذخیره 3000 لیتر آب در سال برای ما ذخیره میکند
نکته سوم:
در طبعت زباله را رها نکنیم و آن را به زباله دانیهای شهر برگردانیم.
وەکوو ئەرەکێکی نیشتمانی با پاشماوەکانمان کۆ بکەینەوە
نه بو سفرهی یەک جار مهسرف
پاراستنی ژینگە، ئەرکێکی نیشتمانیە
